در آغـــوش خــــدای برهـــنـــه

خداحافظ...

دستم را چقدر بر این رویای خیس بودن کشیدم

بر بخار این پنجره کشیدم

تا انتهای این کوچه های باران خوده رفتم

تا سکوت برهنه ی کسی ماندم و هیچ نشد...صدای چکش های آهنی فلز هنوز بر دستان ظریفم

ماندست مگر این بدن من چقدر تحمل دارد...

و من خواهم رفت بدانجا که وزن حقیقت در باد ها شناور است...

بسیار ممنون از این مردمان خسته که مرا با حرف هایشان هیچ گاه تنها نگذاشتند...

دگر تماشای مهربانتان را به دست خاطره ها می سپارم...

خدانگهدار

ناقوس کلیسای دلم

در میان لبخندت

تکان می خورد

آهسته ی ...

آهسته...

مجسمه های سنگی فکرم

در لای انگشت های ظریفم

به رعشه می افتد

آرام..آرام...

سکوت میکده ی تلخ

در میان شب های مستی یم

با چشمانی نیمه باز

مرا تکان می دهد

خاموش ..

خاموش

خسته شدم از خودم

از رویا رویی با تو

از شکستن پیکر ضعیفم در نگاهت

ساعت بیداری را

به روی هفت شب گذاشتم

تا موقع آمدنت یادم باشد

که تو را ببوسم